Oft eru margar sagnir hafðir hver á eftir annarri í einni og sömu setningunni. Yfirleitt er þá verið að afmarka tíma betur en unnt er að gera einungis með nútíð og þátíð en einnig er oft einhvers konar skilyrði eða fyrirvari gefinn í skyn með því að nota fleiri sagnir.
Dæmi:
a:
Stúlkan kom oft til Ísafjarðar
Stúlkan hafði oft komið til Ísafjarðar
b:
Maðurinn syngur á samkomunni á morgun
Maðurinn mun syngja á samkomunni á morgun
Ath! Við sjáum að það er merkingarmunur á þessum sagnapörum. Í lið a er í seinni setningunni gefið í skyn að stúlkan hafi oft komið til Ísafjarðar áður en eitthvert tiltekið atvik í fortíðinni átti sér stað. Í lið b er í seinni setningunni sagt að maðurinn muni syngja á samkomunni en þetta er ekki afgerandi fullyrðing, sjá nánar hér á eftir.