Forsetningar eru orð sem stýra falli á fallorðum, til dæmis nafnorðum og fornöfnum. Að því leyti eru þau svipuð og áhrifssögn. Forsetningar standa yfirleitt á undan fallorðinu. Forsetning og fallorðið sem hún stýrir kallast forsetningarliður.
Dæmi:
í dag
á dag
Margar forsetningar eru stutt orð, stundum aðeins einn bókstafur (t.d. í, á), oft tveir bókstafir (t.d. að, af, úr), en nokkrar forsetningar eru löng orð:
umhverfis húsið
andspænis mér
Forsetningarnar um/umhverfis fara á undan fallorði í þolfalli: um þig. Þær stýra því þolfalli.
Forsetningin hjá fer á undan fallorði í þágufalli: hjá henni. Hún stýrir þágufalli.
Forsetningin vegna fer á undan fallorði í eignarfalli: vegna hennar.
Forsetningar stýra ýmist þolfalli, þágufalli eða eignarfalli. Líka má orða þetta svona: forsetningar valda því að fallorðið sem þær stýra stendur í aukafalli.
Hér er – um – frá – til eru hjálparorð við fallbeygingu og þau sem sýna aukaföllin. Smáorðin um, frá, til, eru forsetningar.
um hest - þolfall
frá hesti - þágufall
til hests - eignarfall
Dæmi:
Sagan er um konu (um stýrir þolfalli á nafnorðinu konu).
Guðmundur fór frá konunni (frá stýrir þágufalli á nafnorðinu konunni).
Sigga fór til konunnar (til stýrir eignarfalli á nafnorðinu konunnar).