Lítum á nokkur nafnorð í eignarfalli:
hvamms,
manns,
Halls,
gulls.
Hér heyrist ekki vel hvort um er að ræða einn eða tvo samhljóða.
Þá er best að athuga hver stofn orðsins er (þolfall eintölu):
hvamm,
mann,
Hall,
gull.
(Hér eru greinilega tveir samhljóðar).
Öðru máli gegnir um orðin:
Þorkels,
sveins
og steins.
Þar er stofninn Þorkel, svein og stein: eitt n (nema í nefnifalli eintölu).
Oft er erfitt að greina hvort rita eigi tvöfaldan eða einfaldan samhljóða í sumum lýsingarorðum:
illt (umtal),
hollt (fæði).
Hér er gott að athuga stofn lýsingarorða (kvk. et. nf.):
hún er ill,
hún er holl.
Hér heyrast samhljóðarnir tveir greinilega.
En: Skaftið er holt að innan (stöngin er hol að innan).
Þegar um sagnorð er að ræða er gott að setja vafaorðið í nafnhátt.
Kenndi (kenna),
renndi (renna),
þekkti (þekkja),
fyllti (fylla),
fennti (fenna) o.s.frv.
Undantekningar eru sagnirnar hyggja og leggja sem hafa einfaldan samhljóða í þátíð:
hugði,
lagði.