Það getur komið sér vel að þekkja stofn nafnorða sem og annarra orða, m.a. til að glöggva sig á hvernig þau eru rituð í tilteknum beygingarmyndum.
Til að finna stofn nafnorða þurfum við að þekkja muninn á sterkri og veikri beygingu (sjá 2.1.5).
- Stofn sterkra nafnorða finnst í þf.et.
- Stofn veikra nafnorða finnst í þf.et. mínus lokasérhljóð.
Skoðum orð með sterka beygingu eins og t.a.m. orðið hestur. Í þolfalli eintölu væri það (um) hest. Þannig væri hest stofn orðsins hestur.
Skoðum nú orðið auga. Orðið auga hefur veika beygingu. Í þolfalli eintölu er það (um) auga. Ef við fylgjum reglunni, þá eigum við að taka -a aftan af orðinu og þar með er stofninn kominn: auga ÷ a. Stofninn væri því aug. Og stofn kvenkynsorðsins stytta er styttu ÷ u, þ.e. stytt.
Verkefni:
Finndu stofn þessara orða:
eyra, garður, flaska, bók, sími gólf, penni, tölva, prestur, hamar, hvalur, Baldur, veröld, króna, kerling, turn, viti, rammi, uggi, sporður, hamar, járn.