4.3 Eignarfornöfn.

Eignarfornöfnin minna stundum á persónufornöfn, enda vísa þau til persóna og segja til um hver á það sem verið er að fjalla um. Eignarfornöfnin eru:

• minn
• þinn
• sinn
• vor

Þau fallbeygjast og taka kyn og tölu. Orðin minn, þinn og sinn beygjast öll á sama hátt, og því er nóg að fara yfir beygingu eins þeirra. Orðið vor er einkum notað í hátíðlegu máli (Faðir vor; Ó, fögur er vor fósturjörð). Lítum á eignarfornafnið minn. Við notum það til að tilgreina að við eigum eitthvað: Þetta er bíllinn minn.  Hefurðu séð myndina mína?   

Minn (þinn, sinn) beygist svona:

Fleirtala

Verkefni

Finndu eignarfornöfnin.

Þetta er kökusneiðin mín ekki þín. Bíllinn minn er blár. Bíllinn okkar er grænn. Hún hugsar vel um dóttur sína. Ég treysti mínum útreikningum betur. Þetta er óður til barnanna minna. Hverjum þykir sinn fugl fagur. Mínar eru sorgirnar þungar sem blý. Mín regnhlíf er týnd. Regnhlífin hans er í skápnum. Hann var að segja mér frá dóttur sinni. Er þetta barnið þitt? Nei, þetta er barnið hennar. Dýrin mín stór og smá. Eru þetta bækurnar þínar? Barnið mitt gerir ekki svona lagað. 

Í æfingunni eru gildrur. Það þarf að hafa í huga að eignarföll persónufornafna eru hér á þremur stöðum í hlutverki eignarfornafna (bíllinn okkar/ regnhlífin hans/ barnið hennar) en þau greinast sem persónufornöfn eftir sem áður.