Oft er talað um tvenns konar beygingu lýsingarorða. Annars vegar sterka beygingu og hins vegar veika beygingu. Hafa langflest lýsingarorð bæði sterka og veika beygingu.
Í sterku beygingunni vísar lýsingarorðið til einhvers óákveðins atriðis (persónu, hlutar o.s.frv.: góður maður; mikil rigning).
Í veiku beygingunni vísar lýsingarorðið til einhvers ákveðins: góði maðurinn, mikla rigningin.
Það kann að vekja athygli að miðstig er alltaf í veikri beygingu (breiðari bíllinn/breiðara rúmið) en efstastig getur bæði haft sterka og veika beygingu (hann er bestur (s.b.); besti maðurinn (v.b.))
Í sterku beygingunni endar lýsingarorðið á samhljóða í ef.et.
Í veiku beygingunni endar lýsingarorðið á sérhljóða í öllum föllum.
Dæmi um sterka beygingu orðs:
|
nf. et. |
gamall (maður) |
gömul (kona) |
gamalt (hús) |
|
þf. et. |
gamlan (mann) |
gamla (konu) |
gamalt (hús) |
|
þgf. et. |
gömlum (manni) |
gamalli (konu) |
gömlu (húsi) |
|
ef. et. |
gamals (manns)* |
gamallar (konu) |
gamals (húss) |
|
nf. ft. |
góðir (menn) |
góðar (konur) |
góð (börn) |
|
þf. ft |
góða (menn) |
góðar (konur) |
góð (börn) |
|
þgf. ft. |
góðum (mönnum) |
góðum (konum) |
góðum (börnum) |
|
ef. ft. |
góðra (manna) |
góðra (kvenna) |
góðra (barna) |
* Orðið endar á samhljóða í ef. et.
Dæmi um veika beygingu orðs:
|
nf. et. |
gamli (maðurinn) |
gamla (konan) |
gamla (húsið) |
|
þf. et. |
gamla (manninn) |
gömlu (konuna) |
gamla (húsið) |
|
þgf. et. |
gamla (manninum) |
gömlu (konunni) |
gamla (húsinu) |
|
ef. et. |
gamla (mannsins) |
gömlu (konunnar) |
gamla (hússins) |
|
nf. ft. |
gömlu (mennirnir) |
gömlu (konurnar) |
gömlu (húsin) |
|
þf. ft |
gömlu (mennina) |
gömlu (konurnar) |
gömlu (húsin) |
|
þgf. ft. |
gömlu (mönnunum) |
gömlu (konunum) |
gömlu (húsunum) |
|
ef. ft. |
gömlu (mannanna) |
gömlu (kvennanna) |
gömlu (húsanna)
|
Hér endar lýsingarorðið gamall á sérhljóða í öllum föllum et. og ft.