Fallsetningar tengjast aðalsetningum á svipaðan hátt og atvikssetningar. Tenging er notuð í flestum tilvikum og eðlilegur staður fallsetningar er á eftir aðalsetningu:
Dæmi:
Sigrún heldur [að teið sé orðið kalt]
Hér stendur aukasetningin á sama stað og fallorð:
Sigrún heldur [þetta]
Fleiri dæmi:
Jón spurði [hvort veðrið væri gott] (fallsetning)
Jón spurði [spurningar] (fallorð)
Amma sagði [að tröllið kæmi senn] (fallsetning)
Amma sagði [söguna] (fallorð)
Sagnirnar spyrja og segja eru áhrifssagnir. Spyrja stjórnar eignarfalli og segja stjórnar þolfalli. Andlög þessara sagna eru því liðirnir sem á eftir koma, þ.e. fallsetningarnar eða fallorðin.
Fallsetningar eru tengdar með samtengingunni að og hv-orðum (t.d. hvort (samtenging); hver, hvor hvaða (spurnarfornöfn); hvað, hvaðan, hve, hvar, hvernig (spurnaratviksorð)).
Niðurstaða: Fallsetningar eru þær aukasetningar sem standa í aukafalli og geta komið í stað fallorða. Algengt er að þær tengist aðalsetningunni með tengingunum að/hvort.
Lítum nú á þriðja og síðasta flokk aukasetninga, tilvísunarsetningar.