10. Rínargullið

Í fornum textum eru miklar sögur sagðar af gullinu sem var falið í ánni Rín. Þetta er sagan af Sigurði Fáfnisbana, Brynhildi og því fólki sem þeim tengist. Í sem stystu máli er sú saga á þessa leið:  

Óðinn fór í ferð með tveimur félögum, Loka og Hæni. Þeir komu að á þar sem otur lá og var með lax í skoltinum. Þeir drápu oturinn og fengu þannig bæði otur og lax. En oturinn reyndist vera sonur Hreiðmars, gestgjafa þeirra félaga. Hreiðmar brást þannig við sonarmissinum að hann heimtaði af Óðni að hann skyldi fylla oturbelginn af gulli og hylja hann því næst einnig með gulli. Óðinn sendi þá Loka í Svartálfaheim og þar krafði hann dverginn Andvara um gull. Dvergurinn reyndi að halda eftir einum hring, en Loki heimtaði þó hringinn og þá spáði dvergurinn því að gullið yrði hverjum þeim að bana sem ætti það.

Óðinn fyllir nú belg otursins og hylur hann einnig að utan. En á einum stað sást í hárið og Hreiðmar heimtaði að þar yrði hulið með gulli. Þá neyddist Óðinn til að láta hringinn frá sér. Þeir tveir synir Hreiðmars sem á lífi voru, Fáfnir og Reginn, drápu föður sinn til að komast yfir gullið. Eftir það rak Fáfnir Regin bróður sinn brott og hélt gullinu fyrir sig, breytti sér í ormslíki og lagðist á gullið á Gnitaheiði.

En Reginn fór til konungs nokkurs og gerðist smiður hans. Til hans kom hinn ungi Sigurður, og Reginn fóstraði hann. Reginn smíðaði handa honum flugbeitt sverð. Nú eggjaði Reginn Sigurð að drepa Fáfni. Sigurður gerði það, og nú vildi Reginn éta hjarta bróður síns Fáfnis og lét Sigurð steikja það. Þegar Sigurður kannaði hvort hjartað væri steikt brá hann fingri á það og sleikti. En er hjartablóðið kom á tunguna skildi hann fuglamál. Fuglarnir sögðu honum að Reginn ætlaði að drepa hann og því skyldi hann verða fyrri til. Sigurður drap þá Regin, tók gullið, setti á hest sinn Grana og hélt brott. Hann hitti Brynhildi og þau sóru hvort öðru eiða.

En áfram hélt Sigurður og kom að ánni Rín til Gjúka konungs. Kona Gjúka gaf Sigurði gleymskudrykk og gleymdi hann þá Brynhildi og gekk að eiga Guðrúnu Gjúkadóttur. En Gunnar, bróðir Guðrúnar, bað Brynhildar. Brynhildur hafði heitið því að giftast engum nema þeim sem gæti riðið varfulogann sem umkringdi sal hennar. Hestur Gunnars þorði ekki að hlaupa í eldinn og fékk hann þá hest Sigurðar. En Grani vildi ekki ganga undir neinum nema Sigurði. Þá skiptu þeir bæði litum og nöfnum, og Sigurður reið vafurlogann. En Brynhildur heldur að Gunnar sé kominn og hafi riðið logann.  

Sigurður og Brynhildur héldu nú brúðkaup sitt. En um nóttina dró hann sverð sitt úr slíðrum og lagði á milli þeirra. Um morguninn gaf hann henni hringinn sem Loki hafði tekið af Andvara en tók af hendi henni annan hring til minja. Eftir þetta skiptu þeir Gunnar og Sigurður aftur litum og nöfnum. Seinna frétti Brynhildur frá Guðrúnu (sem sannaði mál sitt með hringnum sem Brynhildur hafði átt) að þeir mágar hefðu blekkt hana. Hún hvatti þá Gunnar til að drepa Sigurð. Og Sigurður var drepinn þar sem hann lá í rekkju hjá Guðrúnu konu sinni. Eftir það stytti Brynhildur sér aldur af ástarsorg með því að leggjast fram á sverð sitt.

Þeir Gunnar og bræður hans tóku gullið í sína vörslu ásamt hringnum sem Andvari dvergur hafði átt.