Nokkrar breytingar hafa orðið í tímans rás á beygingu sagna.
Til dæmis beygjast ýmsar sagnir nú veikt sem áður voru sterkar. Sögnin rita beygðist áður svona: rita – reit – ritum – ritið. En nú beygist hún veikt: rita – ritaði – ritað. Sögnin þiggja var sterk að fornu: þiggja – þá – þágum – þegið. Nú segja menn yfirleitt þáði í þátíðinni (ég þáði boðið). En í lh.þt. er enn sagt: ég hef þegið boðið (fremur en: ég hef þáð boðið).
Nú á tímum er algengt að heyra dæmi á borð við þetta:
Ég vill ekki fara þangað, í staðinn fyrir það sem eldra er: Ég vil ekki fara þangað. Þetta kallast málbreyting (undir áhrifum frá 3.p.et.: hann/hún vill), en ennþá vilja menn halda í eldra formið í þessu tilviki. Hugsanlega verða allir farnir að segja ég vill eftir 50 ár!