14. Yngvildur fagurkinn

Ingvildr fagurkinn var bóndadóttir úr Svarfaðardal og sagt er frá henni í Svarfdæla sögu. Hún var frilla (hjákona) Ljótólfs goða á Hofi í Svarfaðardal. En hinum megin í dalnum bjó maður sem hét Klaufi og var berserkur. Hann átti voldugan frænda á Grund, Karl rauða. Klaufi strengdi þess heit að komast í eina sæng með Yngvildi gegn vilja Ljótólfs goða. Ekki löngu síðar gerðist það að Karl rauði þvingaði föður Yngvildar með mikilli lævísi til að gifta Yngvildi fagurkinn Klaufa berserki.

Yngvildur var ekki ánægð með gjaforð sitt, og henni tókst að ráða Klaufa bana með aðstoð bræðra sinna. Karl rauði tók málið að sér, og um það var samið að bræður Yngvildar færu í útlegð. En þeir brutu skip sitt við ströndina við upphaf ferðar og komust í land og voru nú hjá Ljótólfi á laun en þangað var Yngvildur systir þeirra þá komin. Karli rauða tókst ekki að hefna sín á bræðrunum og það var mest að þakka þræl Ljótólfs sem Skíði hét: Karl rauði kom að Hofi því að hann vissi að bræðurnir leyndust þar. Hann reyndi að pína Skíða til sagna, m.a. með því að láta hesta draga hann eftir jörðinni þar sem beittir tjástubbar særðu hold hans og andlit. Skíði fékk mikið skarð í vör – en hann var staðfastur í þagmælsku sinni.

Nú krafði Skíði Ljótólf um laun fyrir staðfestu sína og bað um hönd Yngvildar fagurkinnar. Þetta varð að ráði en Yngvildur krafðist þess á móti að Ljótólfur gæfi Skíða frelsi og greiddi honum auk þess dágóða peningaupphæð. Og ekki nóg með það: Hún lét lofa sér því að „skarðið í vör Skíða“ yrði fyllt innan fimm ára.

Spenna ríkti áfram í dalnum. Loks leit þó út fyrir að sættir myndu takast milli fylkinganna tveggja en þá mælti Yngvildur þessi örlagaorð: „Seint mun nú fyllast skarðið í vör Skíða“ [= seint verður Skíða hefnt úr þessu]. Þetta varð til þess að ekkert varð af sættum. Ekki löngu síðar varð Skíði Karli rauða að bana.

Árin liðu. Yngvildur eignaðist þrjá syni með Skíða. En á Grund óx upp sonur Karls rauða; hann hét Karl og var kallaður Karl ómáli af því að menn töldu hann mállausan og töluðu um hann sem fífl. En Karli tókst að handtaka Skíða og synina þrjá. Hann hjó nú höfuðið af einum sonanna og spurði Yngvildi hvort nú væri fyllt skarðið í vör Skíða. Hún sagði að fullgróið væri. Þá hjó hann höfuðið af þeim næsta og einnig þeim þriðja og spurði alltaf sömu spurningar og fékk sama svar. Að loknu verki þurrkaði Karl ómáli blóðið af sverði sínu í klæði Yngvildar.

Eftir þetta tók hann Yngvildi til sín og lét hana alltaf sitja hið næsta sér. Hann fór með hana til Danmerkur og seldi hana í ánauð og keypti aftur þremur árum síðar. Hann lék sama leikinn í Svíþjóð. Loksins þá, eftir að hann hafði spurt Yngvildi sömu spurningar og fyrr, brotnaði hún saman og sagði að sárið yrði aldrei fullgróið. Þá fór Karl með hana til Skíða en Skíði vildi ekki sjá hana. Það var svo Loks Ljótólfur goði sem tók við henni en tregur var hann þó til þess. Ekki er vitað hvort hann gifti hana einhverjum; en sumir telja að Yngvildur hafi stytt sér aldur af óyndi.