Í kennslubókum er sögnum stundum skipt í tvo flokka eftir því hvort þær eru sjálfstæðar eða ósjálfstæðar. Skilgreining á sjálfstæðri sögn er á þá leið að hún segir fulla hugsun og krefst einskis á eftir sér. Ósjálfstæð sögn krefst hins vegar sagnfyllingar eða andlags.
Dæmi:
Maðurinn syngur. (so. syngja er sjálfstæð)
Maðurinn þótti... (so. þykja er ósjálfstæð)
Ekki er ástæða til að gera mikið úr þessari flokkun sagna vegna þess að hún er afar ófullkomin lýsing á hlutverki sagna. Sagnir má nefnilega flokka í mun fleiri flokka en þessa þegar mið er tekið af því sem á eftir þeim fer. Sumar sagnir krefjast einskis á eftir sér, aðrar taka með sér forsetningarlið (t.d. ég verð í liðinu).
Ósjálfstæðar sagnir eru mun færri en sjálfstæðar. Þær helstu eru þessar:
vera, verða, heita, finnast, lítast, reynast, sýnast, virðast, þykja, þykjast, standast