Nokkur þekking á hugtökum sem tengjast setningafræði er nauðsynleg til að geta talað um texta. Lítum á eina málsgrein og athugum hvernig okkur gengur að tala um gerð hennar með því að beita hugtökum.
Gamli maðurinn með húfuna spurði konuna hvort hún héti Jórunn.
Í málsgreininni eru tvær setningar, ein aðalsetning (Gamli maðurinn með húfuna spurði konuna) og ein aukasetning (hvort hún héti Jórunn).
Frumlag aðalsetningarinnar er maðurinn, umsögnin er spurði, og andlagið er konuna.
Sögnin spyrja er áhrifssögn. Sögnin heita er áhrifslaus og Jórunn er sagnfylling.
Orðin Gamli maðurinn með húfuna eru einn nafnliður (Nl) og innan hans er einkunnin gamli og forsetningarliðurinn með húfuna.
Að lokum er spurði konuna sagnliður (Sl) og innan þess sagnliðar er umsögn og andlag.
Að auki má benda á að aukasetningin (hvort hún héti Jórunn) er liður í aðalsetningunni. Þessi aukasetning er fallsetning. Ef vel er að gáð sést að hún stýrist af sögninni spyrja og er því andlag hennar. Sögnin spyrja getur nefnilega stýrt tveimur föllum: spyrja konuna (þf.) spurningar (eignarfall). Fallsetningin stendur m.ö.o. í eignarfalli. Samkvæmt þessu má fullyrða að orðarunan spurði konuna hvort hún héti Jórunn er einn Sl., þ.e. áhrifssögn sem stýrir tveimur andlögum! Hér sést vel að aukasetning (í þessu tilviki fallsetningin) er ekkert annað en liður í annarri setningu (í þessu tilviki andlag).