Lýsingarorð standa gjarnan með nafnorðum sem ákvæðisorð til að útskýra nafnorðin betur. Að einu leyti eru lýsingarorð frábrugðin öðrum fallorðum og það er auk þess eitt megineinkenni þeirra, en það er að þau stigbreytast. En það er fleira sem tengir lýsingarorð við önnur fallorð en aðgreinir þau, eins og það að þau:
- beygjast í föllum.
- taka kyn.
- geta staðið í eintölu og fleirtölu.
Dæmi um lýsingarorð:
gamall, ungur, bláir, stórar, hokinn, hávær, falleg
Verkefni
Finndu lýsingarorðin:
Einn geisli frá sólinni, sem er að setjast, skín inn í tómlegan fangaklefann. Sólin skín jafnt yfir vonda og góða. Fanginn horfir svipdimmur og hörkulegur á kaldan geislann og augnaráðið er ljótt. Dálítill fugl kemur fljúgandi að gluggagrindinni. Fuglinn syngur jafnt fyrir réttláta og rangláta, hann kvakar: „ví, ví,“ situr kyrr um stund við grindina, reytir af sér eina fjöður og ýfir á sér fiðrið um háls og bringu – og vondi maðurinn hlekkjaði horfir á það, og mýkist þá svipurinn nokkuð, þó harður sé og ófrýnn.