Aukasetningar eru alltaf liður í setningu, aðalsetningu eða annarri aukasetningu.
Dæmi:
Reynir kemur [þegar hann er búinn að læra]
Sigrún heldur [að teið sé orðið kalt]
Rúna rak manninn [sem kom alltaf of seint]
Í hverri málsgrein hér að ofan eru tvær setningar: Fyrst er aðalsetning og á eftir henni kemur aukasetning (sem er skv. skilgreiningu liður í aðalsetningunni). En eins og við sáum hér að ofan getur aukasetningin stundum staðið á undan aðalsetningunni:
[Þegar Reynir er búinn að læra] kemur hann.
Stundum er þessu þannig háttað að aukasetningu er beinlínis stungið inn í aðalsetningu (eða jafnvel aðra aukasetningu).
Dæmi:
Maðurinn [sem kom í gær] fór í morgun
Hér fleygar aukasetningin, sem er afmörkuð með hornklofum, aðalsetninguna Maðurinn fór í morgun.
Aukasetning getur einnig verið liður í annarri aukasetningu:
Dæmi:
Jón spurði Gunnu [hvort hún teldi [að Sigga ætti að fara]]
Aukasetningin hvort hún teldi er hluti aðalsetningarinnar Jón spurði Gunnu. Aukasetningin að Sigga mætti fara er aftur hluti aukasetningarinnar hvort hún teldi.
Aukasetningar skiptast í:
atvikssetningar
fallsetningar
tilvísunarsetningar