Lýsingarorð beygjast í föllum eins og önnur fallorð og fallbeygist lýsingarorðið þá venjulega í samræmi við nafnorðið sem það stendur með.
Hér sjáum við dæmi um fallbeygingu orðsins góður:
Eintala:
|
nefnifall |
góður (maður) |
góð (kona) |
gott (barn) |
|
þolfall |
góðan (mann) |
góða (konu) |
gott (barn) |
|
þágufall |
góðum (manni) |
góðri (konu) |
góðu (barni) |
|
eignarfall |
góðs (manns) |
góðrar (konu) |
góðs (barns) |
Fleirtala:
|
nefnifall |
góðir (menn) |
góðar (konur) |
góð (börn) |
|
þolfall |
góða (menn) |
góðar (konur) |
góð (börn) |
|
þágufall |
góðum (mönnum) |
góðum (konum) |
góðum (börnum) |
|
eignarfall |
góðra (manna) |
góðra (kvenna) |
góðra (barna) |
Verkefni 1
Fallbeygðu lýsingarorðin í eintölu í því kyni sem þau standa í:
þykkur, fagurt, há, mögur
Verkefni 2
Fallbeygðu lýsingarorðin í fleirtölu í því kyni sem þau standa í:
þykkir, montnir, miklir, gömul (hk), frjóar, rýr (hk)