Framtíð er táknuð á ýmsa vegu eins og þegar hefur verið sýnt (t.d. með sögn í nútíð ásamt forsetningarliðum (kem í kvöld) og atviksliðum (kem bráðum). Stundum er framtíðin einnig táknuð með hjálparsögninni munu (ásamt nafnhætti aðalsagnarinnar).
Dæmi:
Hann mun fara
Konurnar munu bráðum koma hingað aftur
Sögnin munu er þó notuð miklu víðar en í eiginlegri framtíðarmerkingu. Oft tjáir sagnasambandið óvissu (einkum með vera sem aðalsögn):
Í stóðinu munu vera fimmtíu hross
Óvissan getur einnig átt við þegar munu er notuð með öðrum sögnum en sögninni að vera, eins og sjá má þegar þessar setningar eru bornar saman:
Jón syngur í Vín í vor
Jón mun syngja í Vín í vor (hér er einhver óvissa innifalin)
Munurinn er aftur á móti alveg augljós þegar við berum saman eftirfarandi setningar (með sögninni vera sem aðalsögn):
Í stóðinu eru fimmtíu hross (hrein og klár fullyrðing)
Í stóðinu munu vera fimmtíu hross (hér er fyrirvarinn bersýnilegur)
Eðlilegasta og algengasta aðferðin til þess að tákna framtíð er að nota nútíð (ásamt t.d. forsetningarlið (á morgun) eða atvikslið (seinna).
Dæmi:
Ég kem í kvöld
Verkefni
Útbúið setningar með hjálparsögninni munu til að mynda framtíð og notið sagnirnar hér fyrir fyrir aftan: lesa, múra, ferðast, vinna, kíkja
(Dæmi: Ég mun lesa þessa bók á næsta ári)