Tilvísunarsetningar standa alltaf á eftir því orði sem þær eiga sérstaklega við. Merkingarlega er hlutverk þeirra svipað lýsingarorðum. Þær afmarka merkingu höfuðorðsins.
Dæmi:
Rúna rak manninn [sem kom alltaf of seint] (tilvísunarsetning)
Rúna rak [óstundvísa] manninn (lýsingarorð kemur hér í stað fallsetningarinnar)
Tilvísunarsetningar eru oftast tengdar með samtengingunni sem. Þær standa oftast með nafnorðum (nafnliðum) til nánari ákvörðunar.
Hérna er fjallið [sem mér þótti svo vænt um] (Nl, tilvísunarsetning) (Nl=nafnliður)
Hérna er [yndislega] fjallið (lýsingarorð kemur hér í stað tilvísunarsetningar)