Til þess að átta sig á landslagi og leið frá einum stað til annars er talað um kennileiti. Á sama hátt er talað um kenniföll nafnorða þegar við þurfum að lýsa beygingu nafnorða. Í sagnbeygingu er talað um kennimyndir. Við könnumst við þetta þegar við erum að læra erlend mál.
Í íslensku eru kennimyndir veikra sagna þessar:
|
nafnháttur |
1. persóna í þátíð, et. |
lýsingarháttur þátíðar |
|
að horfa að skrifa að velta
|
ég horfði ég skrifaði ég velti |
ég hef horft ég hef skrifað ég hef velt |
Kennimyndir sterkra sagna eru fjórar, þær sömu og í veiku beygingunni og til viðbótar fleirtala í þátíð.
Í íslensku eru kennimyndir sterkra sagna þessar:
|
nafnháttur |
1. persóna í þátíð, et. |
1. persóna í þátíð, ft. |
lýsingarháttur þátíðar |
|
að bíta að syngja að bresta að vera |
ég beit ég söng ég brast ég var |
við bitum við sungum við brustum við vorum |
ég hef bitið ég hef sungið ég hef brostið ég hef verið |
Verkefni
Skráðu kennimyndir þessara sagna:
skrifa, rita, horfa, sigla, hlaupa, hleypa, rigna, reka, rekja, líta, gróa, ala, vefa, vefja, höggva