1. Litlu hlutirnir

„Gleðin er heilust og dýpst við það smáa.“ Þetta sagði Einar Benediktsson í kvæðinu Einræður Starkaðar þar sem hann leit yfir ævi sína. Hann komst meðal annars að þeirri niðurstöðu að sér hafi liðið betur í kotbýlinu lága heldur en í háreistum höllum. Fyrirsögn textans, „Litlu hlutirnir“, er fengin úr pistli eftir Maríu Elísabet Bragadóttur í Fréttablaðinu 3. febrúar 2016. Þessi fyrirsögn gæti verið ágæt hugmynd að ritgerðarefni nemenda í grunnskóla. Jafnvel mætti hafa tilvitnuð orð Einars Benediktssonar sem undirfyrirsögn. Kannski gleymum við nefnilega stundum hvað litlu hlutirnir í lífinu skipta okkur miklu máli.

Til gamans skulum við lesa pistil Maríu Elísabetar og kannski gefur hann okkur hugmynd að eigin textagerð með sömu fyrirsögn.

Litlu hlutirnir: María Elísabet Bragadóttir

Lykillinn að lífshamingjunni er að vera ekki of vandfýsinn. Einblína á litlu hlutina. Með slíku hugarfari getum við valhoppað í gegnum lífið. Febrúar er nöturlegur mánuður og kjörinn fyrir drastíska breytingu á sjónarhorni.

Með febrúarsólina í hnakkanum skauta ég á milli svellbunka. Götur miðbæjarins eru glerhálar. Himinninn er flennistór, heiðskír og barnaherbergisblár. Ég gref krókloppnar hendur dýpra ofan í úlpuvasana og hugsa með mér að fimbulfrost sé ægifegurðarinnar virði. Greikka sporið og virði hugfangin fyrir mér snævi þakta Esjuna, rammaða inn á milli tveggja bárujárnshúsa.

Mér skrikar fótur og ég dett á hálkubletti sem reynist vera frosin æla. Dásamlega sólgult lítið skautasvell! Vafalaust heiðarlegur minnisvarði um lystisemdir gærkvöldsins. Ég hinkra augnablik, sit flötum beinum á klakanum. Loka augunum og ímynda mér eiganda ælunnar kvöldið áður. Kannski stelpa á mínum aldri, heltekin af glaum veislunnar. Á harðaspretti inn um gleðinnar dyr og loks afdráttarlaus hurðarskellur í himnaríki.

Á tímum Lúðvíks XIV. var til siðs að stinga fjöðurstaf ofan í kokið í lok máltíðar til að geta borðað meira. Sú gæti vel hafa verið raunin í hennar tilviki. Hún hefur þá selt upp ofboðslega ljúffengum hátíðarkvöldverði. Ég gjóa augunum á logagylltan pollinn. Sé hana fyrir mér á hækjum sér með höfuðið ofan í götu og æluna eins og geislabaug í kring. Svo hefur hún reist sig við á einu augabragði og horfið aftur í gleðskapinn og fengið sér annan og veglegri skammt af góðgætinu. Skemmtanalíf á heimsmælikvarða. Ekki þurfti nú stóran ælupoll til að skapa ánægjuleg hughrif hjá mér. Eins og ég segi. Það eru litlu hlutirnir í lífinu.