2. Knattspyrnumaðurinn George Best (1946-2005)

George Best lést í London 59 ára eftir langvarandi veikindi. Best var einn af hinum frægu knattspyrnumönnum Manchester United sem voru oft kallaðir The Busby Babes. Sir Matt Busby var stjórinn í brúnni hjá United þegar Best og félagar hans urðu Evrópumeistarar meistaraliða árið 1968. Þar skoraði Best tvö mörk á fyrstu 15 mínútum leiksins, seinna markið „með einleik að hætti George Best“. Það sama ár var George útnefndur besti leikmaður Evrópu. Þetta var hátindurinn á ferli hans: hann var þá 22 ára.

George Best var frá Belfast á Norður-Írlandi. Aðeins 15 ára gamall var hann kominn til Manchester Untied og tveimur árum síðar lék hann sinn fyrsta leik. En á tímabilinu 1964–65 var hann orðinn stórstjarna. Hann fékk yfir 1.000 aðdáendabréf á hverjum degi. Hann virðist ekki hafa kunnað nógu vel að lifa við þessar vinsældir og fór fljótt að slá slöku við í fótboltanum og sást æ oftar á klúbbum og krám.  Árið 1973 var orðið augljóst hvert sefndi og eftir það var allt niður á við. George var nú á forsíðum slúðurblaðanna, ekki sem knattspyrnustjarna, heldur sem skemmtanafíkill. Árið 2000 var hann fluttur á sjúkrahús þar sem í ljós kom að hann þurfti lifrarígræðslu. Tveimur árum seinna fékk hann nýja lifur, en ekki hætti hann þó að drekka. Fræg er setning hans: „Ég er hættur að drekka, en bara þegar ég er sofandi.“  

George hafði svörin alltaf á reiðum höndum og sjálfsálitið vantaði aldrei: „Ég var maðurinn sem kom fótboltanum af baksíðunni á forsíðuna,“ sagði hann.

Eitt sinn sagði hann þegar hann rifjaði upp tiltal og ávítur þjálfarans eftir svallsamar nætur: „Allt endaði í drykkju og saurlífi og meira að segja Matt Busby [innskot: hinn frægi þjálfari Manchester] fékk ekki rönd við reist. Í hvert skipti sem hann tók mig á beinið sagði ég aðeins „Já“, þegar hann gerði hlé á ræðu sinni. Ég hlustaði ekkert á það sem hann sagði, en eyddi tímanum í að telja dýrin í veggteppinu bak við hann. Þau voru 272; ég komst að því daginn sem ég fékk lengstu umvöndunarræðuna yfir mig.“

Blaðamenn eltu George á röndum. Eitt sinn var hann í fríi á Mallorca en þurfti skyndilega að skjótast heim í viðskiptaerindum: blaðamönnum sagði hann að hann þyrfti að láta klippa sig. Forsíðufyrirsagnir daginn eftir voru: „100.000 króna klipping.“ Allt sem hann gerði eða sagði gat hann lesið um sig í blöðunum.

Hann þoldi ekki frægðina, varð fórnarlamb eigin goðsagnar. Lögreglan þurfti hvað eftir annað að hafa afskipti af honum vegna hvers kyns hneykslismála utan vallar. Hann henti t.d. eitt sinn eggjum í mynd sem hékk í krá af félaga hans og samherja, Bobby Charlton, úr Manchester United; sagðist vera orðinn leiður á að horfa alltaf á þessa mynd.  

Innan vallar var hann ekki árásargjarn en mátti þola illa meðferð mótherja sinna. Dæmi um þetta er það þegar einn mótherjinn sagði við hann: „Fyrirliðinn okkar ætlar að koma þér fyrir kattarnef í þessum leik, við sögðum honum að þú hefðir verið að daðra við konuna hans.“ Þannig reyndu andstæðingarnir að koma honum úr jafnvægi hvað eftir annað. George varð þá stundum að biðja dómarann um sérstaka vernd á vellinum – en kvartanir hans urðu stundum til þess að honum sjálfum var vísað af velli – nákvæmlega það sem mótherjinn hafði viljað!

Þó að George hafi í æsku þráð það eitt að leika knattspyrnu þá hefur það sennilega ekki verið viturlegt að senda hann 15 ára gamlan í annað land. Við þetta bættust sorgir vegna óeirða í heimalandi hans, Norður-Írlandi, á þessum tíma. Faðir hans varð fórnarlamb ástandsins þar og féll fyrir byssukúlu, og systir hans særðist. Sjálfur fékk George líflátshótun rétt fyrir landsleik sem hann átti að spila í Belfast, og eftir það hætti hann að leika landsleiki á Norður-Írlandi.