9. Þorbjörg lítilvölva á Grænlandi

Fyrsta veturinn sem Guðríður Þorbjarnardóttir var á Grænlandi (skömmu fyrir kristnitökuna árið 1000) var þar mikið hallæri. Þetta var í svokallaðri Austurbyggð á Grænlandi vestanverðu og hét bærinn Hallsteinsnes. Þorkell bóndi þar hafði tekið á móti Guðríði og foreldrum hennar eftir erfiða siglingu frá Íslandi. Hann bauð spákonu einni til sín því að hann vildi fá að vita hvort hallærinu mundi létta. Spákonan hét Þorbjörg og var kölluð lítilvölva. Það var tekið vel á móti henni; hún var sett í hásæti og púði undir, fullur af hænsnafiðri.  Hún var í bláum möttli, skreyttum steinum, og hún var með glertölur um hálsinn. Á höfðinu hafði hún svart lambsskinn sem var fóðrað með hvítu kattarskinni að innan. Hún var með staf í hendi og hnappur á stafnum; stafurinn var skreyttur með messing en hnappurinn með fallegum steinum. Hún hafði borða um sig miðja og lítil pyngja á borðanum, full af töfragripum. Loðna kálfskinnsskó hafði hún á fótum og í þeim voru reimar eða þvengir, langir og sterkir, og látúnshnappar miklir á endunum. Hún hafði á höndum sér hanska úr kattarskinni og voru þeir hvítir innan og loðnir.

Nú þurftu allir að heilsa völvunni formlega. Síðan fékk hún graut úr geitamjólk og hjörtu úr alls konar kvikindum sem þar voru til. Hún hafði skeið úr messing og hníf með skafti úr hvaltönn, en tveir eirhólkar voru um skaftið. Hnífsoddurinn var brotinn.

Völvan sagðist ekki vilja spá neinu fyrr en daginn eftir, en nú vildi hún fremja seið (galdur). Til þess að það væri hægt sagðist hún þurfa að fá konur til að þylja kvæði sem kallaðist Varðlokur. Engin kona gaf sig fram. Loks sagði þó Guðríður að hún hefði lært kvæði sem héti Varðlokur hjá fóstru sinni heima á Íslandi. En hún sagðist ekki vilja fara með þetta kvæði því hún væri kristin. Nú var þjarmað að henni og loks lét hún undan og flutti kvæðið og sagt er að hún hafi kveðið það svo fallega að enginn þóttist hafa heyrt kveðið með svo fagurri rödd.

Völvan þakkaði Guðríði og sagði henni að við söng hennar hefðu ýmsar „náttúrur“ komið til hennar og gert henni kleift að sjá fram í tímann. Og nú spáði hún því að hallærinu mundi senn linna. Og Guðríði sagði hún meðal annars að vegir hennar myndu að lokum liggja til Íslands „og mun þar koma frá þér ættbogi bæði mikill og góður og yfir þínum ættkvíslum mun skína bjartur geisli“. Þessi orð vísa til þess að Guðríður var orðin ættmóðir þriggja íslenskra biskupa þegar saga hennar var skrifuð.

Völvan spáði einnig fyrir öðrum gestum á Hallsteinsnesi. En faðir Guðríðar hafði ekki viljað vera viðstaddur athöfnina því að hann var kristinn og „vildi eigi heima vera meðan slík heiðni var framin“.

Það er af Guðríði og föður hennar og móður að segja að þau fóru um vorið í Brattahlíð til Eiríks rauða, fyrsta íslenska landnámsmannsins á Grænlandi, og var þar vel tekið. Eiríkur gaf þeim land í nágrenni við sig í Eiríksfirði. Ekki löngu síðar giftist Guðríður Þorsteini, syni Eiríks rauða. Þorsteinn dó úr undarlegri sótt eftir stuttan tíma. Eftir það giftist Guðríður Þorfinni karlsefni, fór til Vínlands og þar fæddist sonur hennar Snorri, fyrsta hvíta barnið í Vesturheimi. Guðríður endaði ævina norður í Skagafirði og hafði þá farið pílagrímsferð ti Rómar.