26. Guðrún Gjúkadóttir, synir hennar og dóttir

Atli Húnakonungur bað Guðrúnar Gjúkadóttur, ekkju Sigurðar Fáfnisbana, og eignuðust þau tvo syni. Nú býður Atli til sín bræðrum Guðrúnar, þeim Gunnari og Högna. Áður en þeir héldu til Húnalands földu þeir gullið í Rín. En Atli hafði illt í hyggju: hann girntist gullið. Hann lét taka þá Gunnar og Högna höndum og vildi pína þá til að segja til um felustað gullsins. Gunnar brást við á þann hátt að hann krafðist þess að fá fyrst hjarta Högna bróður síns. Atli lét þá skera hjartað úr Högna lifandi, og hann dó hlæjandi. Þegar Gunnar hafði fengið hjarta bróður síns sagði hann að nú vissi enginn nema hann sjálfur hvar gullið væri niður komið. Þá lét Atli kasta Gunnari í ormagarð. En Gunnari var fengin harpa með leynd og lék hann á hana með fótunum því að hendur hans voru bundnar. Hann svæfði alla ormana með hörpuslættinum nema eina nöðru sem steypti höfðinu inn í holið og hékk á lifrinni þar til hann dó.

Guðrún hefndi sín grimmilega á manni sínum. Hún drap tvo syni sína og lét gera úr hausum þeirra ker, gulli húðuð, og lét síðan mann sinn drekka mjöð sem var blandaður blóði sona hans. Einnig lét hún Atla éta steikt hjörtu þeirra. Eftir að hafa sagt honum þessi tíðindi setti hún eld í höllina og brunnu allir sem inni voru.

Nú vildi Guðrún stytta sér aldur með því að drekkja sér, en hana rak yfir fjörðinn og kom í land Jónakurs. Hann tók hana til sín og gekk að eiga hana og eignaðist með henni þrjá syni, þá Sörla, Hamdi og Erp. Þar ólst einnig upp dóttir Guðrúnar, Svanhildur, sem hún hafði átt með Sigurði Fáfnisbana. Jörmunrekkur konungur frétti af Svanhildi og sendi son sinn Randver til að biðja hennar fyrir sína hönd. En Bikki, illgjarn maður, sagði þá að viturlegra væri að Randver mundi eiga Svanhildi því þau væru bæði ung en Jörmunrekkur gamall. Þetta frétti Jörmunrekkur og lét hann þá leiða son sinn að gálga. Randver tók þá hauk sinn og plokkaði af honum fjaðrirnar og lét senda föður sínum. Síðan var hann hengdur. En Jörmunrekkur skildi að fjaðralaus haukurinn táknaði hann sjálfan sem nú var gamall og sonalaus. Hann lét síðan hesta sína troða Svanhildi undir þar sem hún sat og þvoði hár sitt.

Guðrún eggjaði nú syni sína að hefna Svanhildar og gaf þeim sterkar brynjur sem vopn bitu ekki. Hún sagði þeim að koma að Jörmunrekki sofandi; Sörli og Hamdir skyldu höggva af honum hendur og fætur en Erpur höfuðið. Á leiðinni spurðu þeir Sörli og Hamdir Erp hvaða lið hann ætlaði að veita þeim. Hann sagðist mundu veita þeim samskonar lið eins og hönd veitir fæti. Þá drápu þeir Erp í reiði sinni.

Litlu síðar skrikaði Sörla fótur og hann studdi sig með hendinni. Þá mælti hann: „Veitti nú höndin fætinum. Betur væri nú að Erpur lifði.“ En er þeir komu til Jörmunrekks konungs um nótt þar sem hann svaf hjuggu þeir af honum hendur og fætur; Jörmunrekkur vaknaði og kallaði á menn sína. Þá mælti Hamdir: „Af myndi nú höfuðið ef Erpur lifði.“   

Hirðmennirnir stóðu upp skjótt og grýttu þá bræður í hel.